یکی از این اقدامات، کنترل دقیق موارد مصرف است. انواع میکروارگانیسمهای بیماریزا و حساسیت آنها به داروها را بشناسید و در صورت امکان آزمایشهای حساسیت دارویی انجام دهید.
مورد دوم توجه به دوز و دوره درمان است. به طور کلی، حد بالای دوز تجویز شده برای اولین دوز مناسب است؛ این حد بالا همچنین برای بیماریهای عفونی حاد و عفونتهای شدید مناسب است. روش مصرف باید به طور مناسب انتخاب شود. در صورت عفونت شدید، تزریق باید بیشتر استفاده شود و مصرف خوراکی در زمانی که بیماری کند است، بهترین نتیجه را میدهد.
سوم، جلوگیری از ایجاد مقاومت دارویی در باکتریها است. استفاده از یک آنتیبیوتیک برای مدت طولانی توصیه نمیشود. میتوانید آنتیبیوتیکهای مؤثر را به طور متناوب و چرخشی انتخاب کنید.
چهارم، جلوگیری از تأثیرپذیری پاسخ ایمنی است. استفاده از آنتیبیوتیکها در چند روز قبل و بعد از واکسیناسیونهای پیشگیرانه مختلف توصیه نمیشود.
پنجم، جلوگیری از تابوهای سازگاری است. آنتیبیوتیکها و زمانی که آنتیبیوتیکها در ترکیب با سایر داروها استفاده میشوند، باعث ایجاد موارد منع سازگاری و واکنشهای نامطلوب میشوند. درک عمیق از سازگاری آنتیبیوتیکهای مختلف میتواند به طور مؤثر از این امر جلوگیری کند.
ششم، آنتیبیوتیکهای هم رده را نمیتوان همزمان استفاده کرد. استفاده همزمان از آنتیبیوتیکهای هم نوع نه تنها اثربخشی را افزایش نمیدهد، بلکه باعث تشدید عوارض جانبی بالینی، افزایش هزینه درمان و حتی ایجاد عواقب جدی مانند باقیمانده داروهای دامپزشکی در محصولات مشتق شده از حیوانات میشود.
